Między nami (II)

Praktycznie nie istnieje osoba, która nie ma nic do powiedzenia. Mamy usta, mamy myśli. Choć prawdziwe, czasem obłędne i niczyje. Trochę szkoda że osoby dominujące nie zawsze dają głos tym słabszym. Od czegoś mamy usta, no i uszy.
Mamy różne formy wypowiedzi. Dużo? Każdy znajdzie coś dla siebie. Ostatnio modny jest internet. Piszę ostatnio, bo mam na myśli CAŁĄ historię, od starożytności zaczynając. Trzeba pamiętać, że kiedyś tylko nieliczni mogli wyrażać swoją opinię. Na obszarach gdzie panowała monarchia vel totalitaryzm, trzeba było się liczyć ze zdaniem władcy. Całe szczęście istniała w swoim czasie demokracja, która miała duży wpływ na rozwój dzisiejszego systemu politycznego Europy. I tak oto dzisiaj mamy największe prawa w stosunku do wyrażania swojej opinii. Zapewnia nam to przede wszystkim konstytucja. Nie tylko. Rozwój środków masowego przekazu doprowadził do odrodzenia się w nas pierwotnych instynktów odpowiedzialnych za… egoizm. Tak więc, czy wyrażanie swoich opinii to egoizm? Po części, na pewno. Bycie asertywnym daje nam te możliwości. Możemy wyrażać siebie po przez różne formy. Najłatwiejsza to właśnie internet. Rozwój komunikacji przyspiesza lokomotywę, która zaczęła bieg już w XIX w. Toczy się coraz szybciej. Do czego doprowadzi?

Anonimowość między nami narasta. Obecnie wolimy wyrażać swoją opinię w anonimowych formach, niż tworzyć spotkania wymiany zdań. Nie zawsze te spotkania są do zorganizowania. Jeśli mamy swoich znajomych, a oni nie grzeszą wolnością umysłową, raczej sobie nie pogadamy. Jedną z wad internetowego systemu komunikacji, to brak niewerbalnej mowy, oraz wielu aspektów mowy werbalnej. Choć macie możliwość komentowania, obrona własnego zdania jest utrudniona. Nie ma dynamicznego środka komunikacji.

Bardzo skomplikowanie brzmi: “Wyrażanie swojej opinii”. Przecież jest tyle rzeczy do skomentowania. Począwszy od dzieł Cycerona, kończąc na wyrażeniu swojej opinii na temat smaku piwa marki XXX. W dzisiejszej edukacji szkolnej, brak pokazania ludziom w jaki sposób można rozmawiać. Nie musi to być od razu inteligentna gadka studenta IV roku filozofii. Powinno się poznawać wyrażenia konwersacji. Wszyscy jesteśmy poddani konwencji. Tak więc zapytam się Ciebie, jak podobał Ci się film XYZ. “-Fajny” “-Super” “-Niezły”
No ludzie! Troszkę wyobraźni. Nawet jeśli to ma być potoczny język to niech z tego wyniknie kilka zdań. Wyrażanie siebie buduje naszą duszę i przedłuża życie psychiczne. Proszę zauważyć, że osoby bardziej wykwalifikowane umysłowo dłużej zachowują świadomość poczynań. Osoby, które miały małą styczność z formami kultury i logicznym rozumowaniem w wyrażaniu pewnych kwestii, prędzej mogą zachorować na tzw. demencję starczą.

Tak więc rozmawiajmy ze sobą. Dajmy dowód drugiej osobie, że nie jest nam obojętna ich opinia. Przecież lepiej się czujemy w towarzystwie osób, które nas rozumieją i kochają. Szukajmy takiego wsparcia. Każdy może coś powiedzieć, zarówno “pakierek” z siłowni, jak i “profesorek” uczelni wyższej.

A na koniec tej nomen omen gadki szmatki, dołączam krótki fragment (jeśli zrozumiecie coś) zachęty do rozmowy:

Abstrachujac od altruistycznych zagadnień metafizycznego pietyzmu
nieadekwatnie jestem gotów pokusić się o stwierdzenie
ze konwersacja z Tobą pobudza moje zmysły