Gran Torino (2008)

Kilka dni z życia zgryźliwego tetryka.

 

Brudny Harry położył mnie na łopatki. Po raz kolejny. Nie zaprzeczę, że Eastwood to bardzo dobry reżyser. Film posiada bardzo prostą konstrukcję, ale bardzo wciągającą i  ciekawą. W filmie mógłby pozostać sam Clint Eastwood, bez nikogo, a film nadal trzymałby fason. Ostateczne pożegnanie Eastwooda z aktorstwem. Czyżby?

Walt Kowalski, weteran wojny w Korei i zapiekły rasista z krwi i kości o stalowej woli, żyjący w świecie, który nieustannie ulega zmianom, zostaje zmuszony przez sąsiadów-imigrantów, którzy wraz ze swoją rodziną wprowadzili się po sąsiedzku, do trudnej konfrontacji z

Wpadło w Ucho (I) – Ain’t got no (I got Life)

Czasami bywa tak, niezależnie od dnia, ani godziny, że piosenka wpada nam w ucho. Niezależne jest to też od gatunku czy roku. Po prostu dźwięk i rytm porywają nas w magiczny wir. A my czy to wstając z łóżka czy też wysiadając z tramwaju nucimy ten utwór bez opamiętania.Tak więc i ja podzielę się z wami tymi utworami, dodając i krótko komentując do czego i was chętnie zachęcam.

Natomiast dziś przedstawiam wam utwór Niny Simone, jednej z królowej jazzu i soulu. “Ain’t got no” poznałem przypadkowo i zdawkowo… w reklamie jogurtu. Na pewno ją widzieliście i słyszeliście. Tak więc reklama nie zawsze to największe zło. Charakterystyczne fortepianowe wejście i magiczny głos to nektar całej piosnki. Natomiast tekst to druga sprawa. Prosty, wręcz banalny, ale prawdziwy. O to tu chodzi by oddać prawdę ludzkiego życia. Poniżej filmu całość tekstu. Zapraszam do słuchania.

PREMIERA Fusion: Rubriqatsi

Zapraszam do komentowania i dyskusji.

Wersję w lepszej jakości i większym rozmiarze znajdziecie na moim kanale YouTube: http://www.youtube.com/adiexe

Zapowiedź: 20.11.2009 premiera debiutu montażowego.

Mam przyjemność ogłosić, że już za tydzień, tj. 20.11.2009 r. ok godziny 20:00 na stronach mojego blogu odbędzie się oficjalna premiera mojego debiutu montażowego w postaci klipu. Projekt nosi nazwę Fusion: Rubriqatsi. Jest swoistym eksperymentem. Tak więc zapraszam do obejrzenia.

marakesh

2012 (2009)

Infantylna bajeczka dla spragnionych mas.

Co do tego nie mam wątpliwości. Granice po raz kolejny zostały przekroczone. O to chodzi w Hollywood gdzie grupa wpływowych ludzi kieruje przebiegiem całości. A tą całością jest ogólnoświatowy trend. A raczej znak zapytania tyczący się przepowiedni na rok 2012. Wymysł nieznanych-wpływowych czy realne zagrożenie? W każdym bądź razie temat jest, no i powód do zrobienia kilku(nastu) milionów. Jednak mamy do czynienia z przeciętnym filmidłem, który nic nie wnosi do świata filmu. Wręcz przeciwnie.

Film twórców „Dnia Niepodległości”. Obraz ten to wielkie widowisko ze wspaniałymi efektami specjalnymi, błyskotliwym montażem i akcją trzymającą w napięciu od pierwszych chwil. Przed wiekami Majowie pozostawili ludzkości kalendarz, który dokładnie wskazywał datę końca świata i mówił o zjawiskach, które miały

Gdzie jest Nemo (2003)

Po dłuższej przerwie wracam do cyklu Pixarowskich animacji i kolejna produkcją na liście jest podwodną historią traktującą o młodej rybce zwanej Nemo. Spodziewałem się czegoś lepszego, a otrzymałem zaledwie ponad przeciętność. Film nie porwał mnie, nie zachwycił. Moim zdaniem jedna z gorszych produkcji Pixara. Za dużo ochów i achów. Za dużo się mówi, za mało stawia kontrastów. Pod względem technicznym jak najbardziej wyśmienicie, natomiast fabularnie żadnych nowości i spektakularnych wyczynów.

Superprodukcja (2003)

Dziś krótko, ale na temat. Superprodukacja, jako środkowa, przeciętna produkcja popularnego polskiego reżysera Juliusza Machulskiego. Moje odczucia? Nie podobał mi się. Miło wyjść wyjątkowo, aby poruszyć masę filmową. Nic z tego. Sam film okazał się bezkształtną masą nie wpasowaną w żadne tryby.

Stan polskiej kinematografii to wielki znak zapytania. Nie ma obiektywnej opinii, kazdy kreuje własny pogląd. Dla jednych kaszana i komercha, dla innych perła w swoim jedynym rodzaju. Jednak nie możemy stawiać ogólnego znaku. Ponieważ mamy róznych twórców i różnych (niestety) wpływowych, od których zależy jak, co i gdzie. Przeciez mamy Polańskiego, Wajdę… ale i Saramowicza. Każdy znajdzie coś dla siebie. Achhh. Nie chcę na razie rozpoczynać dyskusji na temat stanu polskiej kinematografii. Szkoda zdrowia jak na razie, dlatego skupmy się na “Superprodukcji”

Jackie Brown (1997)

Taaak. Życie płata niezłe figle. I co się okazuje? Polską służbę zdrowia stać na bezprzewodowy internet. Hospitalizując się w klinice zaliczyłem największe “zdziwko” całego roku, gdy na pasku pojawił się sygnał w postaci magicznych paseczków. Ale to tyle jeśli chodzi o mnie. Postaram się coś napisać. A tym “coś” nie będzie takie zwykłe coś, ale  Jackie Brown Quentina Tarantino.

Zacznę od razu bez paprania się. Jest to najbardziej niedoceniony film nie tylko samego Tarantino, ale nawet końcówki XX wieku. Mam powody by się tak wypowiadać, bo jest to film magiczny, żywy pomimo statyczności. a tym bardziej zasługuje na pochwały. Jest kunsztem i pastiszem dla filmów typu tzw. “blaxploitation films”, niskobudżetowych filmach klasy B z prawie wyłącznie czarnoskórą obsadą, zawierających duży ładunek przemocy oraz seksu. Kryminał o wielu wątkach gdzie niepozorna czarna kobiety swym sprytem przechytrza wszystkich. A do tego film emanuje multum znanych chwytów X muzy zakodowanej przez XX wiek. Bić pokłony i nic więcej.

Kartofelnferien, czyli L4 do listopada

Niestety, zdrowie czasem (często) płata niesłychane  figle. Bądź co bądź jestem zmuszony na jakiś czas zachować absencję na moim blogu i wyzdrowieć w innym powołanym do tego miejscu gdzie brak dostępu do internetu. Mam nadzieję, że w listopadzie już będę i zacznę nowy miesiąc, z nowymi pomysłami; a kto wie, może zmianami.

I tak oto przeciągnie się mecenat jaki pelnił Pixar w miesiącu październik. Pozostały mi do omówienia takie produkcje jak “Gdzie jest Nemo”, “Iniemamocni”, “Auta”, “Ratatuj” oraz “WALL·E”. Okres hospitalizacji na pewno będzie czasem seansów filmów lepszych i gorszych. Tak więc zapisanych słów nie zabraknie.

A także uroczyście ogłaszam, że już w listopadzie odbędzie się premiera mojego debiutu w postaci eksperymentu montażowego. Szczegóły z początkiem listopada. Serdecznie zapraszam.

Tak więc do zobaczenia. Good Night,and Good Luck,

Odlot (2009)

Prawdziwa rozrywka pełną gębą. I oto X animacja Pixaru. Odlotowa opowiastka o rzeczach zwykłych i niezwykłych, gdzie głównym bohaterem jest zgryźliwy staruszek posiadający wspomnienia i sentymenty dawnych lat. Jego misja przed śmiercią jest jedna. Spełnić obietnicę, jaką zadał swojej partnerce. Jej marzeniem było odwiedzić Amerykę Południową w miejscu dzikim i rajskim. Z wielkim wodospadem i dżunglą pełną tajemnic. Starzec targany problemami z zajmowaną parcelą postanawia ruszyć w wyprawę życia w bardzo nietypowy sposób… balonami unieść dom i w górę drodzy państwo.